10 pytań pacjentów - 10 odpowiedzi eksperta prof. dr hab. n. med
Rafała Kurzawy

  • 1. Co to jest niepłodność i jak ją rozpoznajemy?

    Niepłodnością nazywamy stan, w którym kobieta po roku regularnego współżycia bez stosowania środków antykoncepcyjnych nie zachodzi w ciążę.

    Więcej

  • 2. Kto i kiedy powinien zgłosić się do specjalisty w związku z problemem niepłodności?

    Kobiety poniżej 35 roku życia powinny zgłosić się do lekarza po roku nieskutecznych starań o dziecko, starsze – w wieku powyżej 35 lat – już po 6 miesiącach. Natomiast jak najszybciej na wizytę u ginekologa powinny zapisać się pary, w których kobieta ukończyła 39 rok życia, a mężczyzna przekroczył 40 lat.

    Więcej

  • 3. Jakie są przyczyny niepłodności u kobiet?

    Określenie przyczyny niepłodności u kobiet poprzedzone jest szczegółowym procesem diagnostycznym obejmującym wywiad lekarski, badanie lekarskie i ultrasonograficzne. Najczęstszymi przyczynami niepłodności u kobiet są: niewłaściwy styl życia, zaburzenia jajeczkowania i niedrożność jajowodów. Bardzo ważną rolę odgrywa także wiek kobiety – wraz z upływem lat zmniejsza się bowiem liczba i jakość komórek jajowych oraz rośnie ryzyko poronień.

    Więcej

  • 4. Jakie są przyczyny niepłodności u mężczyzn?

    Zgodnie z badaniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) przyczyną niepłodności u około połowy par jest czynnik męski. Podstawowym badaniem, określającym płodność mężczyzny, jest seminogram (badanie nasienia). Pozwala on na sprawdzenie, czy prawidłowe są takie parametry jak: liczba plemników, ich ruchliwość i budowa. Przyczyny obniżonej płodności męskiej są wielorakie i często trudne do określenia.

    Więcej

  • 5. Jak przygotować się do pierwszej wizyty w gabinecie ginekologicznym?

    Podczas pierwszej wizyty w gabinecie ginekologicznym lekarz przeprowadza wywiad, który ma na celu ustalenie ogólnego stanu zdrowia obojga partnerów i ich pożycia seksualnego.

    Warto wcześniej przygotować się do tego spotkania, opracowując odpowiedzi na pytania, które na pewno zostaną zadane. Ginekolog zapyta o wiek pacjentów, czas trwania niepłodności, przebyte operacje oraz poważne choroby ogólnoustrojowe, choroby wrodzone (również w rodzinie) i przenoszone drogą płciową. Ponadto lekarz poprosi pacjentkę o podanie wieku, w którym pojawiła się u niej pierwsza miesiączka, a także o informacje nt. stopnia regularności miesiączkowania, długości cyklu menstruacyjnego oraz losów wcześniejszych ciąż.

    Podczas rozmowy z parą, lekarz może zapytać również o styl życia, jaki dana para prowadzi, nałogi, stosowane używki i stopień narażenia na stres. Są to bowiem czynniki, które również mogą determinować zdolność do posiadania potomstwa. Na podstawie wywiadu, lekarz podejmuje decyzję, jakie badania para powinna wykonać i jakie będą kolejne kroki w leczeniu niepłodności.

    Więcej

  • 6. Jakie są podstawowe metody leczenia niepłodności?

    Do podstawowych metod leczenia niepłodności należą:

    - hormonalna indukcja (spowodowanie) owulacji,

    - inseminacja domaciczna,

    - leczenie operacyjne,

    - techniki (metody) rozrodu wspomaganego medycznie.

    Więcej

  • 7. Co to są metody rozrodu wspomaganego?

    Metody wspomaganego rozrodu (z ang. Assisted Reproductive Technology ART) to zabiegi, które polegają na pobraniu komórek jajowych z jajnika, a następnie na połączeniu ich z plemnikami w warunkach laboratoryjnych i wprowadzeniu zarodka powstałego z zapłodnionej komórki jajowej do macicy. Do metod ART należy zapłodnienie pozaustrojowe.

    Więcej

  • 8. Jakie są główne etapy zapłodnienia in vitro?

    Pierwszym etapem zabiegu zapłodnienia in vitro jest stymulacja hormonalna, mająca na celu pobudzenie jajników do produkcji większej niż w cyklu naturalnym liczby komórek jajowych. Następnie przeprowadzana jest punkcja jajników – pod kontrolą USG lekarz nakłuwa jajnik i pobiera zawartość każdego pęcherzyka – płyn oraz komórkę jajową. W tym samym czasie partner oddaje nasienie. Trzeci etap odbywa się w pracowni embriologicznej, gdzie embriolog łączy komórki jajowe i plemniki tak, aby powstał zarodek. Te ostatnie przebywają w inkubatorze, który utrzymuje optymalne do rozwoju warunki fizyczne (stałą temperaturę i odpowiednią wilgotność). Przeniesienie zarodków do macicy (tzw. embriotransfer), to ostatni etap zabiegu, który ma miejsce od 3 do 5 dni po zapłodnieniu.

    Więcej

  • 9. Czy zapłodnienie pozaustrojowe wiąże się z ryzykiem powikłań?

    Zapłodnienie pozaustrojowe to kilkuetapowy zabieg, który może wiązać się z ryzykiem powikłań. Najczęściej występujące komplikacje związane są z przyjmowaniem leków stymulujących jajeczkowanie. U niektórych pacjentek (ok. 2%) w wyniku nadmiernej wrażliwości na przyjmowane gonadotropiny może wystąpić zespół hiperstymulacji owulacji, który objawia się m. in. znacznym powiększeniem jajników oraz pojawieniem się płynu w jamie brzusznej.

    Drugim najczęściej występującym powikłaniem jest ciąża mnoga. Zwykle entuzjastycznie przyjmowana przez przyszłych rodziców, wiąże się jednak ze zwiększonym ryzykiem poronień i przedwczesnych porodów.

    Możliwe jest również wystąpienie krwawień i infekcji związanych z punkcją jajników, ale zdarzają się one bardzo rzadko.

    Więcej

  • 10. Kiedy zaleca się skorzystanie z banku komórek jajowych/ banku nasienia?

    Z banku komórek jajowych zaleca się skorzystanie pacjentkom, które zostały zakwalifikowane do zabiegu zapłodnienia pozaustrojowego, ale na skutek różnych schorzeń lub interwencji medycznych (np. operacji jajników) ich jajniki nie produkują komórek jajowych, bądź ich jakość jest nieprawidłowa. Również w sytuacji, gdy pacjentka może być nosicielką choroby genetycznej uwarunkowanej rodzinnie, lekarz proponuje wykorzystanie do zabiegu komórki dawczyni.

    Postęp medycyny sprawił, że nawet mężczyźni, których nasienie nie posiada wzorcowych parametrów, mają szansę na posiadanie biologicznego dziecka. Najczęstszą przyczyną korzystania z banku są azoospermia (brak plemników) i choroby genetyczne, które mogą zostać przekazane potomstwu. 

    Więcej